کاروان کربلا
پس از آنکه امام حسین علیه السلام به همراه ۷۲ تن از یارانش در صحرای کربلا به شهادت رسیدند، عمر سعد لعنت الله علیه اهل بیت آن حضرت را همراه با سرهای شهدای کربلا در روز یازدهم محرم به سمت کوفه روانه کرد. گفته شده است که اهل حرم بر شتران بدون پوشش و با صورت های باز و همانند اسیران به بدترین و سخت ترین مصیبت ها به اسیری برده شدند. هنگامی که کاروان اسرا در کاخ یزید مستقر شدند، امام سجاد علیه السّلام و عمه بزرگوارش حضرت زینب سلام الله علیها در کاخ یزید سخنرانی کوبنده ای کردند و کوفیان را به خاطر پیمان شکنی سرزنش نمودند و بساط یزیدیان را به کلّی رسوا نمودند.
«ابي مخنف» در مقتل خود می نويسد:«آن گاه ابن زياد سر اباعبدالله و اصحاب او را براي يزيد بن معاويه فرستاد و سپس دستور داد زنان و كودكان حسين ـ عليه السلام ـ را مهياي سفر نموده، غل و زنجير برگردن علي بن حسين ـ عليه السلام ـ نهاده و آنان را به جانب يزيد رهسپار كرد.»
در نقل های تاریخی گفته شده که این کاروان هنگامی که به شام رسیدند، سه روز پشت دروازه های شام معطل ماندند تا شهر آذین بندی شود و نزدیک به ۵۰۰ هزار مرد و زن شامی با دف و آلات موسیقی به پیشواز از آنان رفتند. و به خاطر سخنان پرشور و کوبنده امام سجاد و حضرت زینب سلام الله علیهما باعث شد که یزید گناه قتل امام حسین را به ابن زیاد نسبت دهد و در ظاهر او را لعنت کند و اگر چه این کار به خاطر جلب قلوب عامه و حفظ سلطنت و ملک خود بود.
همچنین حضرت زينب ـ سلام الله عليها ـ بعد از واقعه كربلا حدود يك سال و چند ماه زنده بود. «آن بانو بعد از واقعه كربلا و آن محنت و بلا و رنج شام چندان بگريست تا گيسوانش سفيد گرديد و دائم الحزن زيست تا به ديگر سراي رخت كشيد» به علت آگاهي بخشي بازماندگان كم كم افكار عمومي جامعه بيدار واز اين عمل وحشيانه بيزار گرديد و زمينه براي قيام توابين وبعد از آن قيام مختار آماده گشت.