یکی از اصول مسلّم در دین مبین اسلام موضوع شفاعت به واسطه اولیا الهی نسبت به مجرمان و گناهکاران می‌باشد. در معنای شفاعت گفته شده است که شفاعت یعنی اینکه پیامبران و سایر شفیعیان که اجازه ی شفاعت دارند، از خداوند بخواهند که نسبت به عذاب و عقاب مجرمان بخشش و عفو داشته باشد. به نوعی حقیقت شفاعت مربوط به تخفیف و نادیده گرفتن عذاب از گناهکاران می باشد. البته در این میان باید دانست که شفاعت به دور از قید و بند نمی باشد و شامل حال هر کسی قرار نخواهد گرفت. به عبارت دیگر شفاعت شامل حال کسانی می شود که امتیاز شفاعت شدن را به دست آورده باشند. و همچنین کسب امتیاز شفاعت عبارت است از انجام اعمال صالح و دوری از شرک و ستم و... . به همین خاطر در روایات ما به طور صراحت اشاره شده است که شفاعت شامل حال برخی از افرادی نخواهد شد و این افراد عبارتند از:

 یک). کسی که در معامله با مسلمان خدعه و غشّ کند.

 دو). کسانی که با اهل بیت علیهم السّلام عداوت و دشمنی داشته باشند.

 سه). کسانی که نسبت به نماز بی اهمیّت بوده‌اند و نماز را سبک شمرده باشند.

چهار). کسانی که منکر و تکذیب کننده شفاعت رسول خدا باشند.

 پنج). کسانی که برای خداوند شریکی قائل شده باشند.

 شش). انسان های منافق و دو رو که به زبان چیزی را جاری می سازد اما قلبش آن را قبول ندارد. 

بنابراین اینگونه نیست که همه انسان ها شفاعت شامل حال آنان گردد چرا که اگر قرار بود این گونه باشد دیگر نیازی به انجام عمل صالح و پرهیز از گناه نبود. بلکه شفاعت شامل حال آن دسته از افراد می شود که لیاقت و شایسته شفاعت شدن باشند.

منبع: العقائد الاسلاميّه، مركز المصطفي، ج3، ص112.