شیعه در لغت به معنی پیروان و یاران یک شخص می باشد.در واقع جمعیّتی است که پیرو رئیس خود می باشند و اندیشه ای واحد دارند و در سایۀ این تفکّر مشترک، باهم یاری و هم فکری دارند.معنایی که ذکر شد معنای لغتی شیعه می باشد و در اصطلاح معنای دیگری برای آن ذکر شده است که مقصود از آن، یعنی کسی که دوستدار علی بن ابی طالب علیه السّلام و فرزندان اوست به این اعتبار که آنان خاندان پیامبرند و قرآن مودّت آنان را واجب کرده است.

نقطه مقابل این معنایی که بیان نمودیم گروه نواصب هستند که قائل به دشنام و سبّ حضرت علی و اولاد معصوم ایشان هستند.ریشه ی این تفکّر،به دوران معاویه برمیگردد که پایه گذار دشنام به حضرت علی علیه السلام بر فراز منبرها بود.به جز این گروه تمامی مسلمین،اهل بیت پیامبر علیهم السلام را تکریم می کنند و هرصبح وشام بر آنان درود می فرستند.

با توجه به معنایی که ذکر شد، پایۀ اصلی تشیّع،اعتقاد به وصایت و رهبری با همۀ شئون آن برای امام علی علیه السّلام است.بی شکّ شیعه اندیشه های کلامی خاصّی در زمینه های اصول وفروع دارد که در برخی از آنها با سایر گروه های مسلمان مشترک است و با برخی دیگر متفاوت.