صحرای محشر و عالم قیامت آخرین وعده گاه خداوند می باشد که همه ی موجودات عالم از روز نخست تا روز پایان در آن صحرا جمع می شوند. مهمترین حکمت و دلیل برپائی قیامت این است که حساب افراد مورد بررسی قرار گیرد و اساسا آن طور نیست که کسی به طور کلّی از بین رود و یا نابود شود. قیامت به این جهت قرار داده شده که افراد بر اساس اعمالی که در دنیا داشته اند برای همیشه یا در بهشت و در نعمت های بی پایان الهی قرار گیرند و یا در جهنم عذاب الهی را بچشند. در قيامت، مردن و نابود شدن اصلاً معني ندارد و از بین رفتن انسان در آن روز امکان پذیر نمی باشد. قرآن كريم مي فرمايد: لَا يَذُوقُونَ فِيهَا الْمَوْتَ إِلَّا الْمَوْتَةَ الْأُولَي وَوَقَاهُمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ(1) در قيامت، ديگر كسي مرگ ندارد و مرگ در ذايقه او نمي رسد، جز همان مرگ اول كه چشيده است. امام باقر عليه السّلام درباره ی همیشگی بودن و جاودانگی اهل بهشت این چنین می فرماید: در روز قيامت خداوند به کسانی كه به سلامت از قیامت خارج شده باشند و به بهشت داخل شده باشند می فرماید: قسم به عزت و جلالم، به علوّ و بلندي مقامم، من پنج چيز را به آنها مي بخشم: آنها هميشه جوانند پير نمي شوند، تندرست اند و بيمار نمي گردند، توانگرند و فقير نخواهند شد، خوشحال اند و اندوهي به آنها راه نمي يابد و هميشه زنده اند و نمي مييرند. (1)

با توجّه به این تعابیر نابودی انسان در قیامت به هیچ عنوان امکان پذیر نمی باشد و برای همیشه زنده می باشد.

پاورقی:

1. دخان : 56.
2. امام خميني، روح الله، مصباح الهدایة الی الخلافة و الولایة، با مقدمه سید جلال الدین آشتیانی، قم، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، چهارم، 1381ه ش، ص53.