فزع اکبر به معنای ترس بزرگ می باشد که خداوند متعال چنین ترسی را به هنگام نفخ صور محقّق خواهد نمود. در این باره قرآن کریم می فرماید: وَيَوْمَ يُنفَخُ فِي الصُّورِ فَفَزِعَ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَمَن فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَن شَاء اللَّهُ وَكلٌّ أَتَوْهُ دَاخِرِينَ(1). و هنگامی که دمیده می شود در صور، همه كساني كه در آسمان ها و در زمين هستند به فزع مي افتند.

در معنای فزع در میان علما اختلاف شده است. برخی از مفسّرین می گویند که مراد از آن نفخه ی نخست می باشد و دلیل آنها بر این مطلب آیه مبارکه : وَيَوْمَ يُنفَخُ فِي الصُّورِ فَفَزِعَ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَمَن فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَن شَاء اللَّهُ وَكلٌّ أَتَوْهُ دَاخِرِينَ، است.
گروه دیگری از مفسّرین بر این نظر هستند که فزع اکبر اشاره به نفخه ی بخش دوم می باشد. برخی دیگر نیز گفتند که مراد از فزع اکبر زمانی است که حکم مجازات افراد به دوزخ صادر می شود. ولی در این میان به نظر می رسد که صحیح ترین نظر آن است که گفته شود فزع اکبر اشاره به وحشت های روز قیامت دارد که از هر وحشتی بزرگتر می باشد. پس فزع در آيات مذكور نيز مربوط به هول و هراس هاي قيامت و اتّفاقات آن است و اين وحشت هاي در قيامت به طور كلّي شامل هم حساب و كتاب، هم عبور از صراط، هم آوردن دوزخ و... مي شود.

 1.تفسیر المیزان جلد ۱۵ صفحه ۴۰۰