در لغت غیب به هر چیزی که از دید و منظر مخفی باشد غیب اطلاق می شود ولی منظور از غیب در اینجا علوم و آگاهي هايي می باشد كه از راه هاي غيرعادي به دست آيد، خواه از قبيل شهود باشد و يا غيب و پنهاني.
موضوع علم غیب در چند جا از قرآن کریم بیان شده است. برخی از این آیات علم غیب را مخصوص خداوند متعال می دانند. به طور مثال خداوند متعال می فرماید: و عِندَهُ مفاتيح الغيب لاَيْعَلَهُما اِلاّ هُو...(1) كليدهاي غيب نزد اوست و جز او كسي آن هارا نمي داند...  و برخی دیگر از آیات وجود علم غیب را برای رسولان و بندگان شایسته ی خداوند ثابت می نماید. مانند آيه ي عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلي غَيْبِهِ أَحَداً إِلاَّ مَنِ ارْتَضي مِنْ رَسُول(2) خداوند به غيب آگاه است و براسرار غيبش احدي را جز كساني كه مي پسندد از پيامبران اطلاع نمي دهد.

از جمع میان اين دو گروه از آيات این گونه به دست می آید که ذاتاً علم به غیب مختص خدای سبحان می باشد و خداوند به هر کسی که اراده کند این علم را می تواند عنایت فرماید. منتهي با اين حال زمام اين عمل بدست اوست و از سلطنت خداوند خارج نمي شود. و علم غیب امامان شیعه نیز به همین نحو می باشد.

1.انعام: 59.
2. جن:26و27