مطالبی پیرامون اعتقادات

در مسئله توحید و خداشناسی مطلبی مطرح می شود و آن اینکه شناخت خداوند متعال بدون آشنایی و شناخت امام صورت نمی گیرد. چرا که امام به منزله محل و جایگاه افاضه فیض از عالم بالا می باشد. بنابراین نخست امام علیه السّلام فیض را دریافت می کند و در مرحله ی بعد بقیّه موجودات از امام فیض می گیرند. به همین خاطر در زیارت جامعه کبیره روایت شده است که«... من اراد الله بدأ بكم، و من وحده قَبِل عنكم و من قصده توجه بكم»(1) يعني هر كس اراده خدا شناسي نمود از آشنايي و معرفت به شما آغاز نمود (زيرا وصول به توحيد واقعي و رسيدن به معارف والاي الهي، بدون شناخت شما و تبعيت از شما در عقائد و گفتار و رفتار امكان پذير نخواهد بود.)

 پس با توجه به این که ائمه معصومین علیهم السّلام مظهر و تجلی گاه اسماء و صفات پروردگار می باشند. همانگونه که رسیدن به حقیقت صفات الهی امکان پذیر نیست، امکان به دست آوردن معرفت به ذات و صفات آن بزرگواران  هم برای دیگران امکان پذیر نخواهد بود. در این باره پیامبر اسلام صلّی الله علیه و آله و سلم فرمودند:«يا علي ما عرف الله الاّ أنا و انت، و ما عرفني الا الله و انت، و ما عرفك الا الله و أنا.»(2) يعني يا علي خدا را به جز من و تو كسي نشناخت و مرا به جز خدا و تو كسي نشناخت و تو را به جز خدا و من كسي (آن گونه كه بايد بشناسد) نشناخت.

بنابراین رسیدن به معارف الهی که قلّه آنها خداشناسی می باشد، بدون آشنایی و شناخت ائمه اطهار علیهم السلام امکان‌پذیر نخواهد بود و چشیدن شیرینی عبادت خداوند بستگی به شناخت با مسئله ی امامت دارد.

1.مفاتیح الجنان

2. اصول کافی جلد ۲ صفحه ۱۲۳