یکی از عقاید دین مبین اسلام، مسئله شفاعت می باشد. در تعریف شفاعت گفته شده کسی که از یک انسان کامل و مقرّب نزد خداوند، واسطه و میانجی در بخشش دیگری شود. در این میان مسئله شفاعت جزء اصول مسلّم و خدشه ناپذیر تمام فرقه ها و مذاهب اسلامی می باشد. و با توجّه به آیات و روایات محکمی که در این زمینه وجود دارد کسی در آن اختلاف ندارد. منتهی نحوه برداشت از این موضوع در میان فرقه های اسلامی متفاوت است. در این میان فرقه ضالّه وهابیّت همانند دیگر مسلمانان شفاعت را به عنوان یکی از اصول قطعی اسلام پذیرفتند و می گویند روز قیامت پیامبر گرامی صلّی الله علیه و آله و سلّم شفاعت بسیاری از گناهکاران امّت خود را انجام میدهد، ولی در عین حال ما حق نداریم که در این جهان از آنان طلب شفاعت کنیم. خلاصه کلام آنها این است که شفاعت باید با اجازه خداوند باشد و فقط ما حقّ داریم که بگوییم: «پروردگارا! پيامبر و ديگر بندگان صالح خود را شفيعان ما در روز قيامت قرار بده »، ولي حق نداريم كه بگوييم اي پيامبر خدا يا اي ولي خدا، از تو مي‌خواهم در حق من شفاعت نمايي، زيرا شفاعت چيزي است كه جز خدا كسي بر آن قادر نيست هر گاه چنين چيزي از پيامبر ـ صلي الله عليه و آله ـ كه در برزخ به سر مي‌برد، بخواهي شرك و عبادت غير خدا خواهد بود. بنابراین هیچ یک از مذاهب اسلامی حتّی وهابیت که مذهبی تندرو می‌باشد، منکر مسئله شفاعت نمی‌باشند. منتهی در کیفیت خواستن شفاعت و مصادیق آن اختلافاتی وجود دارد که برای اطلاع بهتر از این اختلافات می‌توان به کتاب‌های اعتقادی رجوع کرد.

1.آیین وهابیت آیت الله سبحانی لسان العرب جلد ۸ صفحه ۱۸۴